Προώθηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην Ελλάδα και την ΕΕ και Ιδιοκατανάλωση

Abstract

Θεόδωρος Γ. Ηλιόπουλος, Επισκέπτης καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Hasselt και στο ΕΚΠΑ, εντεταλμένος καθηγητής στη Σχολή Διακυβέρνησης των Βρυξελλών (Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και Vesalius College), Δικηγόρος 1. Εισαγωγή Η ανάγκη απεξάρτησης της οικονομίας από τον άνθρακα επιτείνεται λόγω της απειλής της κλιματικής αλλαγής, καθώς και λόγω της άμεσης ανάγκης της Ευρώπης για ενεργειακή ασφάλεια και αυτονομία. Ως εκ τούτου, η προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας («ΑΠΕ»), αποτελεί πυλώνα της σύγχρονης ενεργειακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης («ΕΕ») και των κρατών μελών, όπως χαρακτηριστικά προκύπτει από σημαντικά κείμενα χάραξης πολιτικής, μεταξύ άλλων από την εμβληματική «Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία» 1 και το πλέον πρόσφατο σχέδιο «REPowerEU». 2 Άλλωστε, ο ενωσιακός νομοθέτης έχει ήδη από το 2001 θέσει στα κράτη μέλη στόχους για την προώθηση των ΑΠΕ. Οι κανόνες αυτοί τίθενται με οδηγίες και επικαιροποιούνται τακτικά ώστε να ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες και στο αυξημένο ενδιαφέρον και ανάγκη για την ενεργειακή μετάβαση σε ένα σύστημα μηδενικών ή χαμηλών εκπομπών άνθρακα. 3 Η οδηγία 2018/2001, η οποία είναι η πλέον πρόσφατη οδηγία για τις ΑΠΕ («οδηγία ΑΠΕ») έθεσε γενικούς και ειδικούς στόχους, είτε ετήσιους είτε με ορίζοντα το 2030. Μάλιστα, η εν λόγω οδηγία τροποποιήθηκε το 2023 4 και οι στόχοι για προώθηση των ΑΠΕ έγιναν πιο απαιτητικοί ώστε να επιταχυνθεί έτι περαιτέρω η ενεργειακή μετάβαση. Οι στόχοι ενεργειακής πολιτικής δεν μπορεί να επιτευχθούν χωρίς σημαντικές νέες επενδύσεις. Υπολογίζεται ότι για τα επόμενα έτη απαιτούνται επενδύσεις που θα υπερβαίνουν τα 600